Now they perform rituals.

Every morning, I open certain English dailies and Tamil newspapers not to understand Tamil Nadu politics, but to attend what resembles a carefully choreographed secular mass. The incense is editorial prose. The choir is made up of op-ed writers. The sermon is always predictable: Hindu traditions are suspicious, Leftist slogans are enlightened, Christian symbolism is “inclusive,” and any politician wearing a vibuthi streak must immediately undergo ideological customs clearance.

Among the chief priests of this cathedral journalism are newspapers like The Hindu, The New Indian Express, and several Tamil publications that have perfected the art of selective outrage.

The recent political ascent of actor Vijay and the formation of the TVK government merely exposed this ecosystem more openly than ever before.

The Saintly Arrival of Joseph Vijay

“A political alliance in Tamil Nadu was reported like a papal coronation.”

Source Links:

• https://timesofindia.indiatimes.com/india/new-era-of-real-secular-social-justice-starts-now-tvk-chief-vijays-first-speech-as-tamil-nadu-cm/articleshow/130987572.cms

• https://www.editorialwords.com/the-hindu-lead-article-tamil-nadus-political-transition-growth-story-faultlines-may-13-2026/

The coverage surrounding Vijay’s government formation was fascinating.

Not because Tamil Nadu got a new Chief Minister.

But because sections of the media behaved as though the Second Coming had arrived through Kodambakkam.

Headlines celebrated a “new secular social justice era.” Editorials described “political transition,” “inclusive governance,” and “a fresh grammar of politics.” The vocabulary itself sounded less like political journalism and more like a baptism ceremony for urban liberals.

Relevant references:

• https://timesofindia.indiatimes.com/india/new-era-of-real-secular-social-justice-starts-now-tvk-chief-vijays-first-speech-as-tamil-nadu-cm/articleshow/130987572.cms

• https://www.editorialwords.com/the-hindu-lead-article-tamil-nadus-political-transition-growth-story-faultlines-may-13-2026/

• https://en.wikipedia.org/wiki/2026_Tamil_Nadu_Legislative_Assembly_election

What amused me most was not the praise itself.

Every newspaper has preferences.

But the complete absence of skepticism.

When traditional Dravidian parties stitched alliances, newspapers used words like “opportunism,” “horse-trading,” and “power arithmetic.”

But when Vijay’s government was assembled through outside support, last-minute negotiations, ideological flexibility, and sudden political affection from multiple parties, the language suddenly became poetic.

A political deal transformed into “historic coalition building.”

A trust vote became “democratic maturity.”

Defections became “realignment.”

In Tamil Nadu journalism, vocabulary itself has caste reservations.

The Selective Secularism Department

“Nuance in Indian journalism is usually reserved for anti-Hindu speech.”

One particular incident exposed the double standards beautifully.

When TVK-linked voices made controversial remarks about Sanatana Dharma, newspapers went into spiritual damage-control mode.

Observe how gently the controversy was handled.

References:

• https://www.newindianexpress.com/states/tamil-nadu/2026/May/15/tvk-mla-mustafas-remarks-on-sanatana-dharma-invite-bjps-fury

• https://www.deccanherald.com/india/tamil-nadu/not-against-any-religion-tvk-mla-retracts-remark-backing-udhayanidhi-on-sanatan-dharma-amid-backlash-4002873

Notice the framing.

“Not against religion.”

“Against inequality.”

“Misunderstood remarks.”

Imagine for one second a Hindu nationalist MLA saying:

“We are in the field to eradicate another religion.”

Would the same newspapers calmly explain the philosophical context?

Would editorial boards patiently discuss “symbolic resistance against structures of oppression”?

Of course not.

There would be emergency debates, primetime moral lectures, candlelight hashtags, and editorials warning about “majoritarian fascism.”

But when Hindu traditions are mocked, diluted, or caricatured, the same institutions suddenly become students of nuance.

Nuance, in Indian journalism, is usually reserved for anti-Hindu speech.

The Curious Comfort With Christian Symbolism

“In elite newsrooms, church symbolism is compassion. Temple symbolism is politics.”

Let me say this clearly.

Christian & Muslim citizens are equal stakeholders in India.

But media fascination with Christian symbolism becomes obvious when one compares treatment across religions.

Vijay’s Christmas outreach events, Biblical references, and church interactions were repeatedly presented as proof of compassion and inclusiveness.

Reference:

• https://timesofindia.indiatimes.com/city/chennai/tvk-will-not-compromise-on-religious-harmony-says-vijay/articleshow/126127783.cms

If a politician quoted the Bhagavad Gita in the same emotional tone, the editorial machinery would immediately begin scanning for “majoritarian undertones.”

This asymmetry is not accidental.

It comes from decades of ideological conditioning within elite newsrooms.

In these circles:

• Hindu symbolism is political.

• Christian symbolism is humanitarian.

• Leftist symbolism is intellectual.

• Temple culture is “problematic.”

• Church activism is “civil society.”

I have noticed this pattern for years.

If a mutt conducts social service, the reporting is cautious.

If an activist church group conducts the same activity, the article acquires emotional violin music.

Tamil Nadu media often reports Christianity through the language of compassion and Hinduism through the language of suspicion.

The Leftist Lens Never Retired

“Communism did not disappear. It became editorial culture.”

Many assume communism died with the Soviet Union.

No.

It simply became an editorial internship requirement.

The average urban newsroom in India still functions on intellectual templates inherited from 1970s campus politics.

• Capitalism is exploitative.

• Tradition is oppressive.

• Religion is dangerous.

• Nationalism is vulgar.

• Hindu assertion is frightening.

But identity politics wrapped in secular vocabulary? Wonderful.

This is why newspapers become disproportionately enthusiastic whenever a political formation combines:

• anti-BJP rhetoric,

• minority outreach,

• Dravidian vocabulary,

• and performative secularism.

The moment Vijay began using terms like “social justice” and “secular harmony,” sections of the media adopted him emotionally.

One could almost hear newsroom relief:

“Finally! A mass hero who speaks our language.”

Not Tamil.

Ideological Tamil.

The Disappearing Questions

📌 Questions rarely asked loudly enough:

A journalist’s primary responsibility is suspicion.

Yet several uncomfortable questions around the new political developments received remarkably soft treatment.

Questions like:

• What ideological glue actually binds these alliances?

• Are minority vote banks being consolidated through fear narratives?

• Why are anti-Sanatana remarks repeatedly normalized?

• Why is criticism of Hindu institutions culturally acceptable in elite spaces?

• Why are Christian and Leftist influence networks rarely examined with equal aggression?

These questions do not disappear because they lack relevance.

They disappear because they threaten the moral architecture of the newsroom.

Modern editorial culture increasingly resembles activism wearing spectacles.

Tamil Newspapers and Their Moral Acrobatics

“Dravidian rhetoric in editorials. Temple advertisements on the next page. Tamil journalism is performance art.”

Tamil newspapers deserve special mention.

Many of them function with breathtaking ideological flexibility.

Depending on the political climate, they can become:

• Dravidian revolutionaries before lunch,

• coalition negotiators by evening,

• and spiritual secularists by night.

One day they ridicule temple traditions.

Next day they publish elaborate astrology supplements.

They attack Brahminical structures in editorials while advertising luxury Vedic wedding halls on the adjacent page.

The business model itself is a philosophical thesis.

Even satire writers cannot compete with this level of accidental comedy.

Udhayanidhi’s “eradicate Sanatana” remark became “social justice” in Tamil media. TVK MLA Mustafa echoed it. Aadhav Arjuna intellectualized it. Speaker J.C.D. Prabhakar recited Bible verses inside the Assembly — quietly normalized. Once, even mild Hindu symbolism invited outrage. The eternal free-loader K.Veeramani opposes a brahmin minister for education. No media outlet had the guts to even chastise him leave alone condemn. Tamil Nadu’s media secularism now looks less neutral and more selectively anti-Hindu.

The Myth of Neutral Journalism

The modern reader no longer distrusts media accidentally. Distrust is now a learned survival instinct.

I no longer believe newspapers are neutral.

And strangely, I am fine with that.

Every institution has preferences.

The real problem begins when ideological preferences masquerade as moral superiority.

That is where newspapers like The Hindu particularly irritate many ordinary readers.

Its editorials often carry the tone of a school principal disappointed with civilization.

The reader is not merely informed.

The reader is corrected.

Educated.

Re-engineered.

The newspaper does not simply report India.

It attempts to ‘improve’ India according to a very specific ideological template.

And this template almost always displays:

• softness toward Leftist discourse,

• suspicion toward Hindu civilizational revival,

• comfort with minority political mobilization,

• and deep anxiety about cultural nationalism.

The Elite Bubble Problem

A major reason for this disconnect is sociological.

Editorial boards increasingly reflect elite urban echo chambers.

Their social circles, academic references, activist networks, and intellectual ecosystems reinforce identical assumptions.

As a result, they often fail to understand how ordinary Hindus perceive bias.

When temple traditions are mocked repeatedly while minority sensitivities receive extraordinary caution, people notice.

When Hindu practices are dissected sociologically but church politics is treated delicately, people notice.

When secularism becomes a one-way traffic signal, simple people like me notice.

Readers are not fools.

They may not write op-eds.

But they possess pattern recognition.

My Problem Is Not Ideology

“Readers can tolerate ideology. What they reject is disguised ideology pretending to be neutrality.”

Let me end with an uncomfortable confession.

My issue is not that newspapers lean Left.

My issue is dishonesty.

If a newspaper openly declared:

“Yes, we believe in Left-liberal politics and minority-centered secularism,”

I would actually respect the transparency.

But instead, newspapers often present ideological preferences as objective morality.

That is what creates distrust.

And distrust is now visible everywhere.

People increasingly consume news through independent creators, YouTube channels, satire pages, WhatsApp forwards, and alternative media ecosystems because they no longer believe institutional journalism tells the full story.

Traditional newspapers created this crisis themselves.

By preaching neutrality while practicing selective sensitivity.

By romanticizing some identities and pathologizing others.

By treating Hindu assertion as inherently suspicious while decorating every other ideological movement with intellectual sophistication.

In the end, newspapers are free to choose their politics.

Readers are equally free to choose skepticism.

And judging by the growing public cynicism toward mainstream media, that skepticism is no longer a fringe emotion.

It is becoming mainstream.

If this article irritated you, good. Satire should leave a bruise.

• The Hindu coverage on TVK government formation

• New Indian Express: TVK MLA’s Sanatana Dharma remarks

• TOI: Vijay’s “new era of secular social justice” speech

• TOI: TVK government formation arithmetic

• Economic Times: VCK letter extending support to Vijay

Vanakkam. Or it it Good Morning ? I am confused as you wear a trouser and coat in this sweltering Chennai heat.

Be that as it may, I recently came across an intersection in Mandaveli, Chennai that was incomplete. Yes, incomplete in the full sense of a four road intersection.

Yes. The intersection had 4 roads. Vehicles were plying on all the roads. And three sides of the intersection were complete. One was not.

Why this discrimination ?

Did you not promise that you would treat all as equal ? So, here is your first test of showing you would treat all as equal. Hence treat this intersection first.

Subscribe now

While three sides of the intersection had your banners, the poor fourth one didn’t have. What wrong did that side do ? Is this the equality that Periyar, Ambedkar, Anna and Senkottaiyan Anna had taught us ?

So, please ensure that the poor side of the intersection, that has been discriminated for a long time since May 10, be taken care of and a banner of yours installed.

Earnestly awaiting your immediate action and redressal of this discrimination.

I remain

The Mylapore Inquirer.

Attachments : the three lucky sides with banners and the unlucky side without banner.

கு: நான் எங்க செஞ்சேன்? கட்சியில முடிவு எடுத்தாங்க… எனக்கும் கட்சிக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்ல…

நி: அமித் ஷா உங்க வீட்டுக்கு வந்தாரே…

கு: அவருக்கு மோர்க்களி, கொஸ்து சாப்பிடணும்னு ஆசை. அதான் வந்தார்.

நி: அண்ணாமலை இருந்திருந்தா கட்சி இப்படி தேய்ஞ்சு போயிருக்காது இல்ல?

கு: நானும் அதைத்தான் சொல்றேன். அண்ணாமலை இருந்தா அதிமுக கூட்டணி நடக்காதுன்னு சொன்னேன். இப்ப, அவர் இல்லைங்கறதால கட்சிக்கு வெற்றி இல்லைன்னும் சொல்றேன். எப்பவுமே நான் ஒரே கருத்துதான் சொல்றேன்.

நி: அப்ப, நீங்க சொல்லித்தானே அமித் ஷா அண்ணாமலைய நீக்கினார்?

கு: என் கருத்தை நான் சொன்னேன். இப்படியும் சொல்லுவேன். அவர் மோர்க்களிதான் வேணும்னார். சரின்னேன். . அண்ணாமலைய நீக்கிட்டு அதிமுகவோட அலையன்ஸ் வைச்சாங்க. இதுக்கு நான் என்ன பண்ண முடியும்?

நி: ரொம்ப குழப்பமா இருக்கே…

கு: துக்ளக்ல என் தலையங்கம் படிச்சா புரியும்.

நி: நீங்க ஒண்ணு சொல்றீங்க.. இதயா ஒண்ணு சொல்றார்… ரமேஷ் இன்னொன்னு சொல்றார். எதை நம்பறது?

கு: இதுக்குத்தான் ராம்நாத் கோயங்கா சொல்வார். அதன்படி பார்த்தா சரிதான்.

நி: அவர் என்ன சொல்வார்?

கு: அதை அவர்கிட்டதான் கேட்கணும். இதனால்தான் நான் அரசியல்லயே இல்லை..

நி: என்னது? இத்தனையும் பண்ணிட்டு, நீங்க அரசியல்ல இல்லையா?

கு: கோயங்கா சொன்னார். அதனால அரசியல் வேண்டாம்னு இருக்கேன். அப்ப அருண் ஷோரியும் இருந்தார்.

நி: போகட்டும்… அப்ப அண்ணாமலைய நீங்க நீக்க சொல்லல?

கு: அமித் ஷாவுக்கு மோர்க்களி கொடுத்ததோட என் வேலை முடிஞ்சுது. மத்ததெல்லாம் அவங்க கட்சி முடிவு. அண்னாமலை இருந்தா அலையன்ஸ் வராது. அலையன்ஸ் வேணுமா கட்சி வளரணுமான்னு அவர்கிட்ட சொன்னேன். அதுக்கப்புறம் அவங்க கட்சி முடிவவு. அதுனால இப்பவும் நான் அதையே தான் சொல்றேன். அண்ணாமலை இல்லாததால கட்சிக்கு பின்னடைவு. என் கருத்துல அப்பவுமே மாற்றம் இல்ல. இதையேதான் ராம்நாத் கோயங்காவும் அருண் ஷோரியும் பலதடவை வாய்பாய் கிட்ட சொல்லியிருக்காங்க. அப்ப அத்வானியும் கூட இருந்தார். இதப் பத்தி சோ கிட்ட பலதடவை பேசியிருக்கேன்.

நி: கிர்ருனு வருது. ஒரே ஒரு எலுமிச்சம் பழம்.. வேண்டாம் எலுமிச்சை தோல் இருந்தா கொடுங்க.. தலைல தேய்ச்சுக்கிட்டே கிளம்பறேன்.

–ஆமருவி

#satire

சு: ஆங்.. எங்கேயோ கேட்ட விஷயமா இருக்கே.

நி: மே தினமங்க. உழைப்பாளர் தினம். மே ஒண்ணு.

சு: ஏ… சரிசரி. உழைப்பாளர். அந்த ஏ.கே. கோபாலன், பி.ராமமூர்த்தி, நம்பூதிரிபாட் இவங்களச் சொல்றீங்க போல.

நி: சரி விடுங்க. இப்ப எதுல பிஸியா இருக்கீங்க?

சு: வேற எங்க. கீழடி தான். யார் மதுரைப் பக்கமா வந்தாலும் கையப் பிடிச்சுக் கூட்டிக்கிட்டுப் போய்க் காண்பிக்கணுமே. மார்க்சியக் கடமை இல்லையா?

நி: சரிதான். உங்க மதுரை தொகுதிக்கு என்ன செஞ்சிருக்கீங்க?

சு: கீழடியிலேயே கிடந்து கெடக்கேனே. இதுவே சேவைதானே?

நி: இல்லையங்க… மதுரைக்கு?

சு: ரயிலில் ஹிந்தி கூடாது; சேட் ஹிந்தி பேசக் கூடாது; ரூபா நோட்டுல ஹிந்தி கூடாது; டி.வி.ல ஹிந்தி கூடாது; இப்படி நிறைய மார்க்சீயப் போராட்டங்கள் நடத்தியிருக்கேனே. மதுரை மக்களுக்கு இதைவிட வேற என்ன வேணும்?

நி: இதனால எல்லாம் மதுரைல ரோடு, குடிநீர் பிரச்னை தீர்ந்துருச்சா?

சு: ரோடு மாநில அரசு. குடிநீர் முனிசிபாலிட்டி. இதுல எம்.பி.க்கு என்ன வேலை?

நி: அப்ப உங்களுக்கு என்னதான் வேலை?

சு: கமல் ஹாசன், கனிமொழி எல்லாம் வரும் போது கீழடிக்கு கூட்டிக்கிட்டுப் போறது. வேலை இல்லையா இது?

நி: போகட்டும். மேதினப் பேரணி, தொழிலாளர் ஒற்றுமை இதைப் பத்தியெல்லாம் என்ன நினைக்கறீங்க?

சு: நேரமாவுது.. கீழடிக்குப் போகணும். கேள்வி ஏதாவது கேளுங்க..

நி: பரந்தூர் விமான நிலையம், நில ஆர்ஜிதம் பற்றி…

சு: ஒன்றிய அரசு விவசாயிகளை வஞ்சிக்கிறது. அடுத்தது?

நி: நில ஆர்ஜிதம் மாநில அரசோட வேலைதானே?

சு: சரிதான்… மாநில மக்களின் விவசாய நிலங்களைக் காக்கும் தளபதியின் ஆட்சிக்குக் களங்கம் ஏற்படுத்தும் வகையில் பரந்தூரில் விமான நிலையம் அமைக்கும் ஒன்றி ஃபாசிச பாஜக அரசின் எண்ணத்தைக் கடுமையாக எதிர்த்து..

நி: அருமை சார். அந்த எட்டுவழிச் சாலை ?

சு: பழனிச்சாமி ஆட்சியில் மக்கள் விரோதமாக இருந்த எட்டுவழிச் சாலை, தளபதின் ஆட்சியில் மக்களின் அத்யாவசியத் தேவையாகப் பார்க்கபப்டும். இதுதான் மார்க்சீயம். ஆக, அந்த வகையில்..

நி: விழிஞ்சம் துறைமுகம் விஷயமா..

சு: தமிழகத்துக்கு வந்திருக்க வேண்டிய விழிஞ்சம் துறைமுகத்தைக் கேரளத்திற்குக் கொடுத்த ஒன்றிய ஃபாசிச பாஜக அரசை கண்டிக்கும் அதே நேரம், தோழர் பினரயி விஜயன் தலைமையிலான அரசின் சாதனையாகவே விழிஞ்சம் துறைமுகத்தைப் பார்க்கிறேன்.

நி: அதை அதானி கட்டியிருக்காறே ?

சு: சித்தாந்த ரீதியாக கேள்விக்கெல்லாம் பதில் இந்த ‘வேள்பாரி’ புஸ்தகத்துல இருக்கு. வாசிச்சு தெரிஞ்சுக்குங்க..

நி: இறுதியா ஒரே ஒரு கேள்வி. ‘டயலெக்டிகல் மெட்டீரியலிசம்’ ங்கற கருதுகோள் வழியா திராவிட மாடல் ஆட்சிய எப்படி புரிஞ்சுக்கறது ?

சு: ஒரே பதில். 25 கோடி. அதுக்குள்ள நீங்க சொன்னது, பெரெஸ்திராய்கா, க்ளாஸ்னோஸ்ட், பூர்ஷ்வா சதி எல்லாமே அடக்கம். அதுக்குப் பக்கத்துலயே கம்யூனிசமும் அடக்கம்.

நி: புரியலையே..

சு: ‘காவல் கோட்டம்’ வாசிச்சுப் பாருங்க. புரிஞ்சா சொல்லுங்க.. நானும் தெரிஞ்சுக்கறேன். கீழடிக்கு நேரமாச்சுது.

–ஆமருவி #Satire

தி: ஒதுக்கீடுன்னு சொல்லாதீங்க. உரிமை. தொகுதி உரிமை. முடிந்தது.

நி: அப்ப 8 தொகுதிதான் உரிமை… அப்படித்தானே? 

தி: ஒண்ணு குறைச்சுக் கொடுத்தாலும் வாங்கிப்போம். அதுதானே சமூக நீதி?

நி: சமூக நீதியா, நிதியா? 

தி: தொகுதி கிடைச்சா, நிதி தானா தருவாங்க. பின்னாலை எம்.எல்.ஏ. ஆனா முன்ன வாங்கின நிதிய வட்டியோட திருப்பித் தந்துடப் போறோம். பொது வாழ்க்கையில நேர்மை வேணும் இல்லியா?

நி: அந்த வேங்கைவயல் விவகாரத்துல… 

தி: வேங்கைவயல் விஷயத்துல மாண்புமிகு முதல்வர் தளபதி அவர்கள் விரைந்து நடவடிக்கை எடுப்பார். எப்பவாவது எடுப்பார்.

நி: கள்ளக்குறிச்சி விவகாரம்… 

தி: அங்க ஒண்ணும் விவகாரமே இல்லியே. 48 பேர் போய்ச் சேர்ந்துட்டாங்க. நிதி வழங்கி சமூக நீதிய நிலை நாட்டிட்டாரே தளபதி முதல்வர்.

நி: ஈழத்தமிழர் பிரச்சனைல திமுகவோட உடன்பாடா இருக்கீங்களா? 

தி: விடுதலைப் புலி இருந்தவரைக்கும் ஈழத் தமிழர் பிரச்சனைல திமுகவோட எங்களுக்கு உடன்பாடு இல்லை. புலிகள் போனப்புறம் ஈழத் தமிழர் பிரச்சனை இல்லை. அதனால திமுகவோட முரண்பாடு இல்லை. இதுதானே அத்துமீறி அடங்கமறுப்பது.

நி: தமிழ்நாட்டுல விதவைகள் அதிகமாயிட்டாங்கன்னு கனிமொழி சொல்றாங்க. அதுக்கு டாஸ்மாக் காரணம்னும் சொல்றாங்க. இந்த பிரச்சனை பற்றி உங்க நிலைப்பாடு என்ன? 

தி: டாஸ்மாக் தான் விதவைகள் எண்ணிக்கைக்குக் காரணம்னு அவங்க சொல்றது உண்மை. அது அதிமுக டாஸ்மாக். நம்ம திமுக டாஸ்மாக் விதவைகளை உருவாக்காது. அப்படியே உருவானாலும் பெரியார் வழியில் மணத் தீர்வு காணலாம். டாஸ்மாக் விதவைகள் வாழ்வுரிமைத் திட்டம் – விதவைகளே இருக்க மாட்டாங்க. இதுதான் சமூக நீதி. டாஸ்மாக் மூட வேணாம். விதவைகளுக்கும் கல்யாணம் ஆகும்.

நி: தேர்தலுக்குப் பிறகு ஆட்சியில பங்கு கேட்பீங்களா? 

தி: ஆட்சியில எல்லாம் பங்கு அப்புறம் பார்த்துக்கலாம். உட்கார்ற சேர்ல பங்கு கிடைச்சா போதும். இதுதான் எங்க சமூக நீதி.

நி: கவுண்டன வெட்டு; கவுண்டச்சிய கட்டு. இது நீங்க சொன்னதா? 

தி: கவுண்ட்-டவுன் ஸ்டார்ட்டு; கவுண்டிங் ஓட்டு – இதான் சொன்னேன். சிக்னல் இல்லாததால உங்க காதுல வேற மாதிரி விழுந்திருச்சு போல…

#satire

ந: எனக்கென்ன தெரியுங்க? எல்லாம் அண்ணன் பார்த்துக்கறார்.

நி: யாருங்க? உங்கண்ணாவா?

ந: நீங்க வேற. அண்ணன்னாலே ஒரே அண்ணன் தான். அண்ணன், வருங்கால முதல்வர் தலைவர் எடப்பாடியார் தான்.

நி: என்னது? தலைவர்ங்கறீங்க? கட்சி வேற இல்லையா?

ந: கட்சியாவது? தேர்தல் வரையில் அவர்தான் அண்ணன், வழிகாட்டி…

நி: அது சரிங்க. உங்க கட்சி என்ன வியூகம் வெச்சிருக்கீங்க?

ந: அண்ணைத்தான் கேட்கணும். ஏதாவது வெச்சிருப்பார்.

நி: உஸ்… அப்பா… இந்தத் தேர்தல்ல உங்க இலக்கு என்ன?

ந: அண்ணன் சொல்படி நாங்க நடந்து, அண்ணனை முதல் அமைச்சரா ஆக்கணும். அதுதான் இலக்குன்னு அண்ணன் சொன்னார்.

நி: ஒ… சரி. கட்சியில என்னென்ன போராட்டம் முன்னெடுத்திருக்கீங்க?

ந: கூட்டணி தர்மத்தையும், தேர்தல் வியூகக் கட்டுப்பாட்டையும் மீறி நான் ஒண்ணும் சொல்றதுக்கில்லைங்க.

நி: சார்… பாதகம் இல்லைங்க… உங்க பாஜக கட்சியில என்னென்ன போராட்டங்கள் முன்னெடுத்திருக்கீங்க?

ந: நீங்க வேற… கட்சிக்குள்ளேயே போராட்டம் வேண்டியது இருக்கு. வெளில வேற போராடணுமா என்ன? அதை அண்ணன் பார்த்துப்பார்.

நி: சார்… கெஞ்சி கேட்டுக்கறேன். அண்ணா பல்கலை விவகாரம் போது அண்ணாமலை பெரும் போராட்டம் நடத்தினாரே. பிறகு நீங்க வந்தீங்க. அப்புறம் நாங்குநேரி நடந்துச்சு. கோவை பாலியல் நடந்துச்சு. தினமும் நடக்குது. உங்க தலைமையில கட்சி என்ன போராட்டம் பண்ணினீங்க?

ந: கூட்டணி தர்மத்துக்கு எதிரா பேசுறது எங்க கட்சி வழக்கம் இல்லை.

நி: போனமுறை ‘பாஜகவோடு எப்போதும் கூட்டணி கிடையாது’ அப்டீன்னு எடப்பாடி சொன்னாரே. இப்ப எப்படி?

ந: அதிமுகவுக்கும் பாஜகவுக்கும் கூட்டணி இல்லை. அதிமுகவும் பாஜகவும் தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணியில இருக்கு. அவ்வளவுதான். இதில் என்ன வேறுபாட்டைக் கண்டீங்க?

நி: போகட்டும். அண்ணாமலை விவகாரம் பற்றி…?

ந: இப்ப அண்ணாமலை யூனிவர்சிட்டியிலும் பிரச்சனையா? என்னங்க இது…

அ:பரவாயில்லீங்ணா… எங்கப்பனாத்தா செருப்பு போட்டா வயக்காட்டுல விவசாயம் பார்த்தாங்க?  

நி: அது சரிதாங்க. அதைப்போலவே இன்னும் நிறைய சாட்டை வாங்கணும் போலயே… பெண்கள் மீதான வன்முறைகள் குறைய மாட்டேங்குது. 

அ: சரியாச் சொன்னீங்கண்ணா… ஏற்கனவே பல சாட்டைகள் வாங்கி வெச்சிருக்கோம்ண்ணா. கட்சிக்கும் இன்னும் பல சாட்டைகள் தேவைப்படுங்ண்ணா. 

நி: ஏதோ பூடகமா சொல்றாப்ல இருக்குங்களே… 

அ: இதுல பூடகம் எல்லாம் இல்லீண்ணா… நான் போலீஸ்ண்ணா… எதையும் பளிச்னு சொல்லிப் போடுவேன்ண்ணா… சாட்டையால வெச்சு நாலு விளாசு விளாசினாத்தான் கட்சி உருப்படும்ண்ணா. 

நி: நீங்க யாரை மனசுல வெச்சுக்கிட்டு இப்படி சொல்றீங்க? 

அ: நம்ம மனசுல எப்போதுமே மோதிஜியும் அமித்ஜியும் மட்டுந்தான் இருக்காங்கண்ணா…

நி: தமிழ்நாட்டுப் பொருளாதாரம் எப்படி இருக்குன்னு நினைக்கறீங்க? 

அ: தமிழ்நாட்டைப் பத்தி தெரியலீண்ணா… ஆனா குஜராத்துல கூட பொருளாதாரம் பிரமாதமா இருக்குண்ணா… இதுல இந்த ஜிடிபி எடுத்துக்கிட்டீங்கண்ணா… வேகமா வளர்ற நாடுக்கள்ள… 

நி: இதாங்க உங்க பிரச்சனை. ஒயிட் பேப்பர் கேட்டா, வெள்ளைத் தாளைக் காண்பிக்கறவனெல்லாம் அமைச்சரா இருக்கிற நாட்டுல, ஜிடிபி பத்தியெல்லாம் பேசினா கட்சியில பதவியா தருவாங்க? 

அ: என்னங்க சொல்றீங்க? பெஞ்ச்மார்க் ஜிடிபின்னு சிங்கப்பூர் ஜிடிபியைச் சொல்ல, அதக் கம்பேர் பண்றச்சே இந்தியா எங்க இருக்கு? பிஸ்கல் டெபிசிட் பெஞ்ச்மார்க் இது பத்தியெல்லாம் பேசாம பொருளாதாரம் எப்படீங்க பேசறது? 

நி: அடடா… தமிழ்நாட்டு அரசியல் அரிச்சுவடியே புரியலையே உங்களுக்கு… போன ஆட்சியில டாஸ்மாக் விற்பனை எவ்வளவு, இந்த ஆட்சியில எவ்வளவு, எத்தனை சதவீகிதம் முன்னேற்றம், எத்தனை புதிய குடிகாரங்களை உருவாக்கியிருக்கோம், எத்தனை விதவைகள் புதுசா உருவானாங்க… இப்படி புள்ளிவிபரம் சொல்லுவீங்கன்னு பார்த்தா… 

அ: இது கேவலமான அரசியல் இல்லீங்கண்ணா? 

நி: அதுதான் கேட்கிறேன்… இதுக்காகவா ஐ.பி.எஸ். வேலையை விட்டு வந்தீங்க?

ந: நீங்க பாஜக பத்தி சொல்லுவீங்கன்னு பார்த்தா?..
அ: ஆத்மாவும் உடம்பும் ஒண்ணா? இல்லை இல்லையா? அதைப் போல பாஜகங்கிற ஆத்மாவுக்கு அதிமுகங்கிற உடம்பு இருக்கு. அதுதான் சப்கா சாத்; சப்கா விகாஸ்.

ந: இதனால பாஜகவுக்கு என்ன பலன்?
அ: அதிமுக வளருமே. அதுதான் பலன்.

ந: தேர்தல்ல பாஜகவோட வியூகம் என்ன?
அ: அதிமுகவோட வியூகம் தான் எங்களோடதும். ரெண்டும் ஒண்ணுதான்.

ந: தேர்தல்ல அதிமுகவோட வியூகம் என்ன?
அ: அத அவங்களத்தான் கேட்கணும்.

ந: அப்ப பாஜக வளராதே…
அ: அதிமுக வளருமே. ஏதோ ஒன்னு வளருதே. அது போதுமே.

ந: அண்ணாமலை பத்தி… தேர்தல் நக்கறது பத்தி…
அ: நல்ல வேளை ஞாபகப்படுத்தினீங்க.அண்ணாமலைக்குப் போய் தீபம் ஏத்தணும்

ந: அதில்லைங்க…
அ: என்னது? அண்ணாமலையில தீபம் ஏத்தக்கூடாதா? அநியாயம்.

ந: தேர்தல் வியூகம் என்னங்க? புரியலையே.
அ: புரிஞ்சா சொல்ல மாட்டோமா? எடப்பாடி என்னவோ செய்யறார், அது பலன் அளிக்கும்னு நம்பறோம். அவ்வளவு தான் வியூகம்.

ந: 2-ஜி கேஸ் என்ன ஆச்சு?
அ: ரெண்டு கேஸ் சிலிண்டர் எல்லாருக்கும் உண்டு. 2G – 2Gas.

ந: அரவிந்த் கேஜ்ரிவால் கேஸ் என்னங்க இப்படி ஆயிடுச்சு?
அ: இந்தப் பேர எங்கயோ கேட்ட மாதிரி இருக்கே… எந்த ஊருக்காரர் அவரு?

ந: சுத்தம்… தேர்தல் தொகுதி ஒதுக்கீடு பாரபட்சமா இருக்கே… அதிமுக ஜெயிக்காத இடங்களா பார்த்து பாஜகவுக்கு கொடுத்திருக்காங்களே..
அ: எங்களுக்கு அதிமுக ஜெயிக்கணும். அதுக்கு எடப்பாடி, அம்மா வழியில ஏதோ பண்றார். அது அவருக்குப் புரியும்னு நினைக்கறோம். எங்களுக்குப் புரிய வேண்டிய தேவை இல்லை.

ந: தமிழக பாஜக உறுப்பினர்களுக்கு உங்க அறிவுரை என்ன?
அ: ஊழல் இல்லாத அம்மா ஆட்சி மலரணும். அதிமுக வெற்றி பெறணும். சாட்டையால அடிக்கறது, பாதயாத்திரை போறதுன்னு நேரத்தை வீணாக்காம, அதிமுக வெற்றிக்கு உழைக்கணும். அதுதான் பாஜக உறுப்பினர்கள் செய்ய வேண்டியது.

ந: ஊழல் இல்லாத அம்மா ஆட்சியா ? கோர்ட் தீர்ப்பு..

அ:கோர்ட் தீர்ப்பு பத்தி நாம கருத்து சொல்லக் கூடாது. அம்மா ஜெயிலுக்குப் போனாங்களா ? இல்ல தானே. அவ்ளோதான். ஊழல் அற்ற அம்மா ஆட்சியை எடப்பாடி ஜி கொடுப்பார்.

ந: புரியலையே..
அ: 2-ஜி கேஸ் புரிஞ்சுதா ? கெஜ்ரிவால் கேஸ் புரிஞ்சுதா ? அதுபோல, எல்லாத்தையும் புரிஞ்சுக்கணும்னு முயற்சி பண்ணக் கூடாது. எங்களுக்குமே புரியல. புரிஞ்சா செல்லமாட்டோமா ?

உ: பழநிசாமி பத்தி பேசி என் நேரத்தை வீணடிக்க விருப்பம் இல்லை.

நி: அதுல்லங்க… திமுகவோட தேர்தல் வாக்குறுதிகள்…

உ: விஜய் பத்திப் பேச விருப்பம் இல்லை. இது பெரியார் மண்.

நி: கனிமொழி ‘விதவைகள் அதிகம் ஆயிட்டாங்கன்னு’ சொன்னாங்க… டாஸ்மாக் மூடுறது பற்றி…

உ: கச்சத்தீவை மீட்கும் ரகசியம் எங்களுக்குத் தெரியும். ஆனா இப்ப சொல்ல மாட்டோம். முதல் கையெழுத்து அதுதான்.

நி: அண்ணா பல்கலை பாலியல் சீரழிவு பற்றி…

உ: அண்ணா, பெரியார், கலைஞர் – இவங்க வழியில நடக்கிறது தான் திராவிட மாடல். ரெண்டாவது கையெழுத்து அது.

நி: தேர்தல் நேரத்துல ‘சனாதன தர்மம்’ பற்றி கருத்து என்ன?

உ: மேயர் பிரியா கொசுவையெல்லாம் ஒழிச்சுட்டாங்களே. சேகர் பாபு சொன்னாரே. நீங்க கரவொலி படிக்கறதில்லையா?

நி: கள்ளக்குறிச்சி கள்ளச்சாராய சாவுகள் விஷயமாக…

உ: பேர மாத்திடலாம். நல்ல குறிச்சின்னு வெச்சா கள்ளச்சாராயம் முடிஞ்சிரும். முதல்வர், தலைவர்கிட்டயே சொல்லிட்டேன்.

நி: சென்னை கார் ரேஸ் விபத்து பற்றி சொல்லுங்க.

உ: துபாய் விவகாரம் எனக்குத் தெரியாது. எனக்கு வேற வேலை இருக்கு.

நி: ஆவின் பால் விலை உயர்வு பத்தி உங்க கருத்து…

உ: பாலியல் பற்றி அந்தந்தத் துறை அமைச்சர் சொல்வார். பாலிடால் விஷயமும் அப்படியே சொல்லிடுவார்.

நி: நீட் விலக்கு பற்றி…

உ: அண்ணாமலை பத்தியெல்லாம் பேச முடியாதுங்க.

நி: என்ன கேள்வி கேட்கிறதுன்னு நீங்களே சொன்னா பரவாயில்லை.

உ: அதுக்குத்தான் PEN நிறுவனம் இருக்கே. அவங்க கேள்விகளை அனுப்பலையா?

நி: சம்பளம் கொஞ்சம் போட்டுக் கொடுத்தா நல்லாயிருக்கும்…

உ: நீங்க பாஜகபி.டீம்னு -னு நினைக்கறேன்.

நி: எனக்கு என்ன சொல்றதுன்னே தெரியலை…

உ: அது தான் திராவிட மாடல். நீங்க கேட்க வேண்டிய தேவையே இருக்காது. எல்லாக் கேள்வியும் PEN கேட்கும். அதுதான் எங்க தலைவரோட பாணி.

நி: தலை சுத்திருச்சு. கீழ்ப்பாக்கம் வரை போய்விட்டு வரேன்.

உ: தேவையே இல்லை. சன் டிவியும், கலைஞர் டிவியும் பாருங்க. போதும். கமல் சார் கிட்ட கேளுங்க. புரியற மாதிரி சொல்வார். போட்டியே போடாம போட்டியில இருக்காறே.. அந்த மனசு இருக்கே, அது தான் சார் கடவுள்.

-ஆமருவி

நி: என்ன இப்படிப் பண்ணிட்டீங்க? தேர்தல்ல போட்டி இல்லைன்னு சொல்லிட்டீங்களே..

க: போட்டி இல்லைன்னா என்ன? எங்களுக்குப் போட்டி இல்லை. எங்களோட போட்டி போட ஆள் இல்லை. அதனால போட்டி இல்லை. அவ்வளவுதானே?

நி: அப்படி இல்லைங்க. உங்க கட்சி போட்டி இல்லைன்னா நீங்க போட்டி போடலைன்னு தானே அர்த்தம்?

க: அதெப்படி? போட்டி இல்லை. (1) போட்டி. (2) இல்லை. ஆக போட்டி இல்லை. ஆனா நாங்க போட்டி இல்லைன்னு சொல்ல வழி இல்லைன்னு சொல்லலாம்னு நினைக்கறச்சே…

நி: புரிஞ்சுட்டுதுங்க. விட்டுடுங்க ப்ளீஸ்.

க: அதெப்படி விட முடியும்? போட்டி தான் இல்லை. போட்டியில இல்லைன்னு அர்த்தம் இல்லையே. புரிஞ்சுதா?

நி: தல, புரிஞ்சுட்டுது. நான் கிளம்பறேன்.

க: ரெண்டு விஷயம். புரிஞ்சுட்டுதுன்னு சொன்னீங்க. என்ன புரிஞ்சுதுன்னு சொல்லுங்க. எங்களுக்கும் புரியறதுக்கு உதவியா இருக்கும்.

நி: அப்ப ரெண்டாவது?

க: அதுதான் இது. ரெண்டும் ஒண்ணுதானே? ரெண்டு ஒண்ணு சேர்ந்தாதானே ரெண்டு வரும். இல்லைன்னா ரெண்டும் ஒவ்வொண்ணாவே இருந்துடும் இல்லையா? புரியுதா?

நி: ரொம்ப பாவம்ங்க,

க: யாரைச் சொல்றீங்க?

நி: சி.பி.ராதாகிருஷ்ணன்தான். அஞ்சு வருஷம் அவர் உங்களோட காலம் தள்ளணுமே.

க: அது யாருங்க? எங்கேயோ கேட்ட பேரா இருக்கே.

நி: அதேதாங்க. நீங்க ராஜ்ய சபால பேசினதுலேர்ந்து, அவரும் இதையேதான் சொல்றாராம்…

-ஆமருவி

ஆனால், தற்சமயம் எங்கும் ‘டயாலிஸிஸ்’. வீட்டிலேயே கூட செய்கிறார்கள். சமீபத்தில் ஒரு ஆஸ்பத்தரியில் 24 வயது வாலிபன் ‘டயாலிஸிஸ்’ நடக்க, ஃபோனில் வீடியோ பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

தந்தையின் சிராத்தம் நடந்தபோது, தளிகைப் பண்ணுபவர் “எல்லாம் பண்ணிவெச்சுட்டேன். கொஞ்சம் சீக்கிரம் கிளம்பறேன். ஒரு மணிக்கு ‘டயாலிஸிஸ்’ அப்பாயிண்ட்மெண்ட் இருக்கு” என்று சொல்லிச் சென்றார். கொஞ்சம் கேட்டுப்பார்த்ததில், வைதீகத்தில், உபாத்யாயத்தில் உள்ள பலருக்கும் ‘டயாலிஸிஸ்’ ஏதோ சந்தியாவந்தனம் பண்ணுவது போல் சஹஜமாக உள்ளது.

வேளைக்குச் சாப்பிடாமல் இருப்பது, நாழி கழித்துச் சாப்பிடுவது, சிராத்தம் முடிந்து, சொந்த ஊருக்குச் சென்று சாப்பிடும் தளிகைப்பண்ணும், உபாத்யாயம் பண்ணும் வாத்யார்கள் என்று காரணங்கள் இருக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது.

அனேகமாக இவர்களிடம் மருத்துவக் காப்பீடு இருப்பதில்லை. ‘டயாலிஸிஸ்’ மாதிரியான மருத்துவ முறைகள் செலவு பிடிப்பவை. கிட்னி ஃபெய்லியர் என்று ஒரு வாத்யார் இருக்கிறார். மாற்று கிட்னி கிடைக்கவில்லை. காத்திருக்கிறார்.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன், எங்கள் வீட்டிற்கு திவசத் தளிகை பண்ணும் இள வயது நபர் திடீரென்று ஏற்பட்ட நெஞ்சுவலியில் காலமானார். “வேளைக்கு சாப்பிட மாட்டான். எங்கெல்லாமோ திவசத் தளிகை பண்ணி வெச்சுட்டு, படபடைக்கற வெய்யில்ல டிரெயின், பஸ்னு பிடிச்சு, ஆத்துக்கு வந்து தீர்த்தாமாடிட்டு நாலு மணி வாக்குல ஒரு சாத்துமுதுஞ் சாதம் சாப்பிடுவான். திடீர்னு போயிட்டான்” என்ற அந்தத் தாயாயின் மனக் குமுறலை எப்படிக் குறைப்பது என்று தெரியாமல் அமர்ந்திருந்தோம் நானும் நண்பர் பிரசன்னாவும். அவரது குடும்பத்துக்கு நண்பர்கள் சிலர் உதவினோம் என்றாலும், எத்தனை வருஷம் உதவ முடியும் ? நாள்பட்டு நீடிக்குமா ?

இதிலும் ‘சவுண்டி ப்ராம்மணன்’ என்கிற வகை கொடுமையிலும் கொடுமை. இதைப் பற்றி சுமதி எழுதிய ‘கல் மண்டபம்’ நாவலை வாசித்துப் பாருங்கள்.

சம்பிரதாயப் பெரியவர்களிடம் ஓர் வேண்டுகோள் :

சிராத்தம் காலை 10:30 மணிக்குள் நிகழ வேண்டும். சாப்பிட்டு எழுவது 11:00 மணிக்குள்ளாக இருக்க வேண்டும். இத்தனை பதார்த்தங்கள் கூடாது என்பது மாதிரியான சில மாறுதல்களைச் செய்ய வேண்டும். மடங்கள், சம்பிரதாயக் கல்வி உடையோர், மருத்துவர்கள் ஒன்றூகூடி இம்மாதிரி ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்று மனதின் ஆழத்தில் இருந்து கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

I Refuse to Pretend This Is Normal

I am not going to dress this up in polite, “balanced” language.
A man whose name surfaced again and again during India’s #MeToo movement, a man specifically described as a “serial predator” by a prominent singer and as a “molester” by multiple women, has just been crowned as the national face of Tamil letters. A committee of supposedly learned people looked at that record, looked at those testimonies, and still decided that this was the most fitting representative of our language.

I find that morally rotten.
I find it intellectually bankrupt.
And I refuse to normalise it with the usual fake reference that surrounds awards.

I Know the Difference Between Film Hype and Literature

Let me make something absolutely clear: I am not impressed by the decades of cinematic noise around Vairamuthu. I know what a film lyricist does, and I know what a serious literary architect does; they are not the same.

A film lyricist writes to a tune, to a producer’s mood, to a hero’s ego, to a market calculus. He is bound by beats, censorship, and box-office superstition. His job is to decorate an already functioning machine. That can be a genuine craft, but it is not the same as building a philosophical universe that stands on its own.​​

A serious novelist or thinker, on the other hand, writes without the safety net of music, stardom, or fan clubs. They work with silence, structure, and doubt. They wrestle with history, ethics, power, and human contradiction across hundreds or thousands of pages.

When I look at Vairamuthu’s work on the page, stripped of AR Rahman’s melodies and the faces of film stars, I mostly see sentimental overkill, repetitive nature imagery, and decorative metaphors that crumble when you look for actual thought behind them. It is polished kitsch. It tugs the heart; it does not stretch the mind.

To pretend that this level of work represents the pinnacle of Tamil’s literary civilisation is not just wrong; it is obscene.

The Andal Episode: Recklessness, Not Courage

I am still angry about what he did with Andal. Not because Andal is “above criticism”, but because what he did was not criticism at all—it was sloppy, attention-hungry vandalism dressed up as scholarship.

In a speech at Srivilliputhur, and in a Dinamani piece titled Tamizhai Aandal, he chose to foreground a line from a decades‑old chapter, stating that Andal “herself is a devadasi who lived and died in the Sri Rangam Temple”, and then tried to spin this as something that feminists and anti‑patriarchy people should “ponder”. He cited the work as if it were from “Indiana University”, bungling the very basic bibliographic facts; the chapter was actually from a book published by the Indian Institute of Advanced Study.

Historians later pointed out that this line was an unsupported personal interpretation, not anchored in primary evidence or rigorous scholarship. Yet he took this weak, unsubstantiated sentence and dropped it into the middle of a temple discourse, with full knowledge that it would explode. It did explode—devotees were outraged, petitions demanded an apology, and even Dinamani pulled the article and apologised. He then issued a so‑called clarification and “regret”, hiding behind the excuse that he had merely quoted another scholar.

I am not fooled.
This is not fearless inquiry; this is intellectual laziness weaponised for effect.
He did not carefully build an argument, weigh sources, and engage with counter‑evidence. He grabbed a sensational line and flung it at the heart of a living bhakti tradition for theatrical impact.

And now this is the man the Jnanpith committee has chosen to canonise as the highest literary conscience of Tamil. I find that choice contemptuous not only of believers, but of scholarship itself.

The #MeToo Allegations: I Believe the Women

Let me be even clearer on the #MeToo allegations.

In 2018, journalist Sandhya Menon shared an anonymous account of a then‑18‑year‑old woman alleging assault by Vairamuthu. Soon after, singer Chinmayi Sripaada stepped forward, put her own name on the line, and accused him of sexual harassment, describing in detail how she was allegedly pressured to “cooperate” with him by visiting his hotel room in Lucerne during a Switzerland programme.

She said she and her mother were told her career would be over if she refused, that she demanded to be flown back to India, and that years later, when she refused to sing Tamizh Thaai Vaazhthu at his book function, he allegedly shouted at her and threatened to ruin her image with a politician. She called him a “serial predator” and stated bluntly that in all her years in the industry, only he had behaved indecently with her.

Chinmayi has repeatedly paid the price for speaking out—lost work, institutional bans—and yet she has not backed down. She has said, again and again, that all the men named in #MeToo have been whitewashed while women like her are permanently tagged and professionally punished.​

Now, in 2026, when the Jnanpith was announced, she once again called him a “molester” and publicly expressed her shock that a man named by “multiple women of different age groups” as their abuser had been chosen for India’s top literary honour. Press reports speak of as many as 18 women having levelled allegations in total.

You expect me to ignore all of this and clap politely because an award committee says “we are only looking at literature”? I will not.
I believe the women. I believe their specific, consistent, corroborated accounts over the wounded vanity of one powerful man and the cowardly silence of an industry that still happily works with him.

No, there has been no criminal conviction. That does not make these women liars, nor does it magically wipe clean the moral stain. The Jnanpith is not a trial court; its bar should be higher than “not yet jailed”. The question is: is this the best moral and intellectual emblem we can find for Tamil?

My answer is an emphatic no.

I See a Pattern of Dishonesty and Self‑Worship

The Andal recklessness, the MeToo testimonies, and the award lobby politics would already be bad enough. But there is more: stories of questionable endorsements and accusations of appropriation that add up to a disturbing pattern.

Jayakanthan’s daughter has publicly alleged that a letter of appreciation for Vairamuthu, supposedly written by her father—the last Tamil Jnanpith awardee before this farce—was a forgery, that no such letter existed. If that is true, it is not a small lapse; it is raw fraud in the service of self‑mythologising. To parade a legendary writer’s fake praise as a badge is the act of someone addicted to reverence and incapable of honest humility.​

There was also the controversy where lyricist Karthik Netha said in interviews that the hit song “Sara Sara Sarakaathu” was originally his and that his “first bad experience” was seeing the credit go to Vairamuthu, suggesting this was not the only time such a thing had happened. He later walked it back under obvious pressure, and director Sargunam came out defending Vairamuthu, claiming Karthik had only given dummy lines and that the senior lyricist rewrote everything.

I know how this industry works: young writers hint at abuse and theft, then retreat into ambiguity when they realise the cost of crossing a powerful man. I am not naïve enough to treat these episodes as random misunderstandings.

Then there is his own grotesque self‑promotion. In 2025, at a conference literally organised in his own honour, “Vairamuthiyam”, he declared that his novel Kallikaattu Ithikasam is “worthy of a Nobel Prize” and favourably compared it to Hemingway’s The Old Man and the Sea, while complaining that no one outside Tamil Nadu had recognised his greatness. This is not confidence; it is delusion. It is a man staring into a mirror and seeing a global titan where the world sees, at best, a regionally famous lyricist with some novels attached.​

A writer seriously in dialogue with world literature does not need to stand on a stage and announce that his work deserves a Nobel. He lets the work argue on his behalf. Vairamuthu, by contrast, behaves like his own publicist, thug, and high priest rolled into one.

That the Jnanpith committee has rewarded this behaviour instead of recoiling from it tells me everything I need to know about their standards.

I Have Utter Contempt for This Jnanpith Decision

Let me state my contempt directly, without hedging.

I do not consider this Jnanpith a triumph for Tamil. I consider it a calculated spit in the face of:

• Every woman who spoke up about powerful men in the arts and paid for it with her livelihood.​

• Every serious Tamil writer who has laboured for decades to build new forms, new philosophies, and new epics, without cinema’s megaphones or party‑state patronage.

• Every reader who genuinely believes that character matters when you choose a national symbol.

Reports make it quite clear that this award has “received a lot of backlash” from writers and artists who explicitly point to the sexual harassment allegations and to the earlier Andal controversy and forged‑letter claims. One prominent writer has called him a “ridiculous film lyricist”, underlining how far removed this choice is from what serious Tamil literature has been doing.

I stand firmly with that backlash. In my view, the Jnanpith Board has aligned itself with power, celebrity, and patriarchal impunity. They have chosen to hear only the applause of politicians, film stars, and tame cultural functionaries, and to ignore the dissent of survivors, feminists, and serious novelists.

They have, quite simply, disgraced themselves.

I Know Who Should Have Been Chosen

Against this circus, I cannot help but think of Jeyamohan.

Here is a writer who has spent his life travelling across India, listening to forgotten voices, absorbing philosophical traditions, and pouring all of that into works like Vishnupuram and the 26‑volume Venmurasu—a re‑imagining of the Mahabharata that stands as one of the most ambitious literary projects in contemporary Indian languages. Critics across the spectrum have described him as a “game changer” in modern Tamil literature, “one of India’s finest authors writing today”, and a writer whose original ideas and continuous writing have fundamentally reshaped the Tamil literary landscape.

Vishnupuram alone is a labyrinth of myth, history, and metaphysics that demands actual intellectual engagement from the reader. Venmurasu explodes the epic into dozens of narrative experiments—subaltern retellings, philosophical dialogues, ecological perspectives—each volume a new aesthetic risk.

If the Jnanpith were serious about honouring a Tamil writer whose work actually expands the philosophical, artistic, and civilisational boundaries of the language, the choice would have been blindingly obvious. Instead, they walked past this towering edifice of thought and handed the crown to a film lyricist with a trail of allegations and a taste for self‑canonisation.

I am supposed to believe this is a neutral literary judgment? I don’t. I see lobbying. I see proximity to power. I see a committee that either cannot read or refuses to read what truly matters.

I Refuse to Separate “Art” From Character Here

There are times when I can, reluctantly, accept the “separate the art from the artist” argument. This is not one of those times.

The Jnanpith is not a secret private admiration list; it is a public act of canon formation. It does not merely say, “Here is a writer we enjoyed.” It says, “Here is who we think should represent this language to the nation.” When that person is a man against whom multiple women have raised consistent allegations of sexual harassment, when he has disrespected a central religious figure with shoddy research, when he is accused of forging endorsements and is known for grandiose self‑worship, then choosing him is not an apolitical act.

It is, in fact, a statement:

• We do not care what women say about their experiences.

• We do not care about intellectual honesty in matters of religion and history.

• We do not care how this looks to readers who still believe that integrity is part of greatness.

I reject that statement completely.

My Verdict

So here is my personal verdict, as starkly as I can put it.

I consider Vairamuthu, as a literary figure, grossly overrated, philosophically shallow, ethically compromised, and shamelessly self‑promoting. His central status in Tamil public life is, to me, a by‑product of cinema, party politics, and patriarchal indulgence—not of genuine civilisational depth.

And I consider the Jnanpith committee’s decision to honour him as one of the most shameful acts in the history of that award: a conscious choice to side with celebrity over character, with noise over thought, and with power over truth.​

They have not crowned the conscience of Tamil; they have wrapped a national shawl around a man whose record should have given them pause at every step.

I will not clap. I will not be gaslit into pretending this is a victory for Tamil.
It is a warning sign of how low our literary institutions are willing to sink when confronted with fame, patronage, and male impunity.